سایت خبری،تحلیلی رامهرمزفردا

عمارت صمیمی . . .

عکسهایی زیبا از عمارت صمیمی . . .

برای دیدن ادامه عکسها به ادامه مطلب مراجعه فرمایید . . .

رامهرمز نامی كوتاه شده از رامهرمزاردشير بوده و اين شهری است نام دار در خوزستان و عامه مردم خوزستان اين شهر را رامزی گويند. برخی نيز گفته اند به دليل بنا شدن شهر رامهرمز در دوره هرمز ساسانی نام اين شهر رامهرمز شده است. در جغرافيای تاريخی قدمت خوزستان را بيش از 6000 سال می دانند و پيدايش قديمی ترين تمدن بشری در شوش مشخص گرديده و در دوران هخامنشيان و اشكانيان و ساسانيان نه تنها بر عظمت منطقه افزوده گشت بلكه شهرهايی نيز در آن دوران ايجاد شده كه بدون شك رامهرمز يكی از آن شهرهابوده است. ويرانه های «اسك» بين راه رامهرمز و ارجان در راه بهبهان و ويرانه های «طاق نصرت» به جای مانده از دوره ساسانی در شهر رامهرمز، گذشته پرشكوه تاريخی آن را نشان می دهد. در قرن 4 هـ . ق رامهرمز به سبب كرم ابريشمی كه در آن به عمل می آمد و به ديگر نقاط صادر می شد شهرت جهانی داشت
بانی این شهر را هرمز یکم شاهنشاه ساسانی می‌دانند. این شهر در زمان ساسانیان پررونق بوده‌است.

عمارت صمیمی : یکی از زیباترین ساختمانهای دوره قاجاریه در رامهرمز است.
ساختمانهای دوره قاجار در خوزستان شباهتهای زیادی به هم دارند

ادامه نوشته

+ نوشته شده در دوشنبه بیستم تیر ۱۳۹۰ ساعت 16:35 توسط محمدعلی بهوندیوسفی |

رامهرمز نام شهری است از بناهای هرمز پادشاه ساسانی درحوالی شوشتر. {در گویش خوزستانی} آنرا ساده کرده، رامز(رومز) و منسوب بدانجا را«رامزی» و «رامی» می‌گویند

یاقوت حموی می‌گوید که رامهرمز متشکل از دو کلمه رام(به پارسی یعنی «مقصود») و هرمز (نام یکی از خسروان ساسانی) بوده‌است، و این کلمه مرکب است از دو کلمه «مقصود هرمز». بعضی گفته‌اند که رامهرمز نامی است کوتاه شده از رامهرمز اردشیر، و این شهری است نامدار در خوزستان و عامه مردم خوزستان این شهر را «رامزی» گویند.
ابن بلخی مولف فارسنامه، ضمن شرح حال هرمز ساسانی، می‌نویسد: «واندر آن مدت که زیست، بسیار آثار خوب پدید آورد و از جمله آثار او رامهرمز خوزستان و دسکره که در راه بغداد است و دیوار آن بر جای است، او بنا کرد...»
مولف تاریخ سیستان، ضمن شرح خلافت عمر بن خطاب، می‌گوید:
«باز موسی اشعری، گندی شاپور، شوش، رامهرمز، شوشتر، سپاهان، قم، قاشان(کاشان)، چه به نامه و صلح به حرب بگشاد.»

مولف کتاب مجمل التواریخ و القصص، ضمن شرح پادشاهی اردشیر بابکان هرمز دین منرسه، می‌نویسد:«و رامهرمزد اردشیر و آن رامز است...در عمارات روستای ناحیت رام هرمزد آباد کرد و ان را بهشت هرمزد نام نهاد و آن ناحیت میان ایذج است و رامهرمزد و هنوز آباد است.»
مقدسی در وصف رامهرمز می‌گوید: رامهرمز قصبه بزرگی است و بازارهای بسیار و پر نعمت دارد، مسجد جامع زیبایی دارد که در گرد آن بازارهای آبادی بر پا شده و از بناهای عضدالدوله دیلمی می‌باشد، این بازارها در هیچ جا مانند ندارد، تماما سنگ فرش مسقف، پاکیزه، زیبا و روشن است، و این بازارها درهایی دارد که در شب بسته می‌شوند و دراین بازارها، حصیر بافان سکونت دارند و در بازار بزازها، تیمچه خوبی هست..(خوانین این شهر کلانتران (هرمزی) می‌باشند که از خوانین بختیاری می‌باشند
آب مشروب شهر رامهرمز نهر و چاه می‌باشد و از آب نهر به نوبه مردم استفاده می‌کنند، نخلستان و باغستان گراگرد این شهر را احاطه کرده‌است. در شهر رامهرمز کتابخانه هست، مانند کتابخانه بصره{ ظاهراً در این زمان یعنی سده چهار ه.ق.، شبیه چندین شهر دیگر در عراق امروزی، هنوز ساکنانش دانشمندان و بازرگانان فارسی بوده اند} این دو کتابخانه را ابن سوار بنا کرده‌است و هر یک از کتابخانه رامهرمز و بصره موقوفاتی در محل دارند که عایداتشان به مصرف آنها می‌رسد و از جمله به همه کسانی که به این کتابخانه‌ها برای مطالعه و یا استنساخ کتب می‌آیند، جامگی [مخارج روزانه از خوراک و پوشاک و مسکن] می‌دهند...»

رامهرمز در سده ۴ ه.ق. به سبب کرم ابریشمی که در آن به عمل می‌آمد و به دیگر نقاط صادر می‌شد، شهرت جهانی داشت.(۱)

عمارت صمیمی . . .

نوشته‌های پیشین

آرشیو موضوعی

پیوندها